Tawan_Crazy_Monkey

หลังจากที่ห่างหายไปนานกับ สเปสอันนี้ ก็เพราะไปเล่น hi5 อยู่นั่นเอง เหอๆ

แต่อย่างหนึ่งที่ไม่เหมือนกันก็คือ ในสเปสมันเขียนอะไรได้มากกว่ากันเยอะแยะ

เหมือนเป็นไดอารี่ออนไลน์เลยนะเนี่ย มีเรื่องราวต่างๆ อยากจะเล่ามากมาย

แต่บางทีมันก็เป็นเรื่องที่ไม่น่าจดจำเท่าไหร่ ก็ปล่อยให้มันผ่านไปละกัน

ส่วนเรื่องดีๆ ก็ขอเก็บไว้ในความทรงจำ อย่าง ทริปไปภูเก็ต เมื่อ 16-18 พ.ค.นี่

เป็นทริปที่สนุกมากๆ เพิ่งได้รู้ว่า การรอคอยมันมีค่ามาก เวลาที่มันถึงจุดสิ้นสุดนี่เอง

ทำให้เราได้เรียนรู้อะไรหลายๆ อย่างว่าสิ่งที่มีค่า มักจะมาหลังจากความพยายามที่เหน็เหนื่อย

แต่มันก็คุ้มกับที่ทำลงไป ทำให้เราได้รู้ว่า ตอนนี้ก็มีคนที่รักเราจริงๆ อีกคนแล้ว

ตอนนี้ชีวิตก็กลับมาเป็นปกติและ หลังจากเสียศูนย์ไปนานเหมือนกัน

ยังไงก็จะพยายามสู้ต่อไป นะเพื่อน

 

ตั้งใจทำงานกันด้วยละกัน มีเงินเดือนแล้วก็อย่าลืมเลี้ยงเพื่อนคนนี้ด้วยหล่ะ

กำลังจะผ่านไปอีกแล้ว หนึ่งปีที่ผ่านมา

 

เพื่อนๆ พี่ๆ น้องๆ ทำอะไรกันมาบ้าง ลองนึกย้อนกลับไปดูนะ

 

แล้วคิดว่า เราน่าจะเก็บอะไรไว้ และทิ้งอะไรไว้ข้างหลัง

 

อย่าลืมวิจารณ์ตัวเองด้วยหล่ะ ลองทำแบบนี้ดูบ้าง แล้วจะทำให้เรารู้จักและเข้าใจตัวเองมากขึ้น

 

ขอให้สิ่งดีๆ จงประสบแก่เพื่อนๆ ทุกๆ คนนะ

หลังจากที่ห่างหายไปสามเดือน นานขนาดนั้นเลยเหรอเนี่ย

 

ไหงเราถึงได้ทิ้งสเปสอันน่ารักไปได้หล่ะเนี่ย เหอๆ เนื่องด้วย คอมเจ้งคับ

เล่นได้ทุกอย่าง แต่เข้าสเปสไม่ได้ ตูละมึนกับมัน อะไรของมันเนี่ย

แล้ววันนี้ นั่งเล่นอยู่ดีๆ พยายามเข้ามาก็หลายครั้งก็ยังเข้าไม่ได้

และแล้วไฟก็ดับ พอเปิดมาใหม่ เข้าได้ซะงั้น เออเนอะ มันเป็นเรื่องลี้ลับไปแล้วหล่ะคับ พ่อแม่พี่น้อง

 

เป็นไงกันบ้างเพื่อน สบายดีกันทุกคนใช่ป่าว ไปลอยกระทงกันเป็นไงบ้าง

กระทงไปลอยติดกับของใครอ่ะป่าว แหมๆ ถ้าเป็นแบบนั้น สงสัยจะเป็นเนื้อคู่กันนั้น

ส่วนของกระผมหน่ะเหรอ คงไม่ติดของใครหรอก เนื่องด้วยไม่ได้ออกไหนเลย

รอดูลิเวอร์พูลของผมทำเกมส์อันวาดหวังไว้ ว่าต้องชนะ ไม่งั้นโดนทับถมอีกตามเคย

และแล้วฝันก็เป็นจริง ทีมเล่นได้เยี่ยมมาก เหอๆ มีความสุขในวันลอยกระทงโดยไม่ต้องไปลอยเลย

 

ช่วงนี้ก็อยู่ในอาการเรื่อยๆ คับพี่น้อง เหลือวิชาเรียนอีกเยอะแยะมากมาย เฮ้อ!

เพื่อนคงจะจบกันแล้วสินะ ไปถ่ายรูปรับปริญญากันหมดแล้ว ดีใจด้วยน้า

ยังไงก็ทำงานไว้ก่อนละกัน เดี๋ยวจบแล้วจะไปเป็นลูกน้องนะคับ เพื่อนๆ

รับเข้าทำงานด้วยละกัน ไม่ใช่เห็นใบสมัครเราแล้ว รีบเอาออก แบบนี้ไม่ได้น้า

 

เหลือเวลาอีกไม่มากแล้วหล่ะสินะ คงต้องเริ่มต้นอะไรใหม่ๆ สักที เริ่มต้นทศวรรษใหม่แล้ว

ต้องหาอะไรใหม่ให้กับชีวิตบ้างและ เหอๆ หลังจากที่ผ่านประสบการณ์อันเลวร้ายมา

ตอนนี้ก็เข้มแข็งขึ้นมากแล้ว ขอบคุณเพื่อนพี่ๆ น้องๆ ทุกคนที่ให้กำลังใจตลอดมาน้า

 

ยังไงก็ยังจะบอกว่ารักเพื่อนทุกคนนะ

เป็นการกลับบ้าน ที่รู้สึกแตกต่างออกไปอย่างมากมาย

 

จากที่ปิดกีฬามหาลัยโลก ก็ทำให้ได้มีเวลากลับบ้าน สองอาทิตย์

 

ที่ผ่านมา กลับบ้านไปก็จะออกไปเที่ยวกับเพื่อนๆ ไปเฮฮากัน แต่ครั้งนี้กลับไม่ใช่อย่างนั้น

 

อยู่บ้าน ทุกวันเลย ล้างตู้ปลา เดินสายไฟ ติดหลอดไฟ ไมทำตัวมีประโยชน์จัง

 

เหมือนกับว่า ความรู้สึกอยากเที่ยว มันหายไปแล้วอ่ะ อยู่บ้านแล้ว สบายใจ ไม่ต้องออกไปไหน

 

ตื่นมาก็เจอเสียงนก กลางวันก็เดินเล่นรอบบ้าน ตอนเย็นก็ไปกับแม่ ไปให้อาหารปลา

 

กลางคืนก็ดูทีวี เล่นเอ็มแล้วก็ นอน วงเวียนชีวิต ของสองอาทิตย์ที่กลับบ้าน เป็นแบบนี้จริงๆ

 

เหรอว่า เราจะไม่อยากเที่ยวแล้วอ่ะ ทำไมความรู้สึกนี้ มันมาเร็วจัง มันน่าจะตอนเราทำงานแล้ว

 

มีครอบครัวแล้ว อะไรตอนนั้นไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมตอนนี้ เราถึงรู้สึกแบบนั้นได้นะ

 

เหอๆ ท่าทางจะใกล้บวชแล้ว เพราะรู้สึกเหมือนชีวิตเริ่มจะเรียบง่ายขึ้นทุกที

 

วิถีชีวิตแบบพอเพียง ที่ในหลวงท่านตรัสไว้ เราว่ามันเป็นอะไรที่ดีมากเลยนะ

 

อยากจะบอกว่า ที่บ้านมันเป็นแบบนั้นจริงๆ อ้อ ลืมบอกไป บ้านผมอยู่หลังเขา

 

หลังบ้านเป็นคลองเล็กๆ ที่เป็นที่หัดว่ายน้ำของผม ข้างบ้านเป็นสวนผลไม้ ที่มีให้กินตลอด

 

ถัดไปก็สวนยางพาราซึ่งทำให้ผมมีตังเรียนมาจนถึงทุกวันนี้ ถัดไปอีกก็เป็นบ่อปลา ของพ่อ

 

ที่มันมีปลาอะไรบ้างก็ไม่รู้ เพราะปล่อยไว้หลายพันธุ์ ถัดไปอีกก็เป็นทุ่งนา ซึ่งเป็นผืนสุดท้ายที่มี

 

เพราะแปลงอื่น เป็นสวนยางหมดแล้ว หลังบ้านแม่ก็ทำศาลาริมน้ำ สวยมากๆ ชิวสุดๆ นอนดูดาวนี่ สุดยอดไปเลย

 

มันเป็นอะไรที่มีความสุขมากๆ ตอนนี้อยากกลับบ้านมากๆ เลย เพราะอยู่แล้วสบายใจที่สุด

 

ไม่ต้องคิดอะไรมากมาย คิดถึงบ้าน คิดถึงแม่ คิดถึงพ่อ คิดถึงตา คิดถึงอาทุกคนเลย

 

เง้อ สงสัยกลับบ้านนานไป กลายเป็นโรคโฮมซิคอีกแล้วเลยเรา

 

เดี๋ยววันหลัง จะถ่ายรูปที่บ้านมาให้ดู

ความรู้สึกที่ไม่เคยรู้สึกมานานแล้ว มันกลับมาอีกแล้วหล่ะ

 

ไม่รู้เป็นอะไรเหมือนกัน แต่บอกได้เลยว่า รู้สึกแย่จริงๆ

 

มันอาจจะต่างกับตอนที่ผิดหวังนะ เพราะอันนี้ เหมือนกับเราจะมองเห็น

 

อะไรบางอย่าง ที่มันกำลังจะเกิดขึ้น ไม่รู้สิ เหมือนกับว่า 

 

เรากำลังจะอยู่ตัวคนเดียว เหมือนโลกภายนอกที่กำลังหมุนอยู่

 

มันเหวี่ยงเรา หลุดออกจากการหมุนของมันไป

 

รู้สึก โดดเดี่ยวมากๆ อยากจะระบายกับใครสักคน แต่ก็ไม่รู้จะไปพูดกับใครดี

 

เฮ้อ บอกได้เลย ว่า เมื่อวานอ่านหนังสือไม่ได้สักกะตัว

 

ทั้งที่มันจะสอบอยู่วันจันทร์นี้แล้ว อะไรกันเนี่ย